EDITORIAL
“જ્યારે દેશનો યુવા રસ્તા પર બેસી જાય, ત્યારે સમજવું જોઈએ કે પ્રશ્ન માત્ર રોજગારનો નથી… પ્રશ્ન વિશ્વાસનો છે.”
ભારત વિશ્વનું સૌથી મોટું લોકશાહી રાષ્ટ્ર છે. આપણે વિશ્વને લોકશાહીના પાઠ ભણાવીએ છીએ, પરંતુ આજે દેશની રાજધાની દિલ્હીના જંતર-મંતર પર બેઠેલા હજારો યુવાનો એક એવો પ્રશ્ન પૂછી રહ્યા છે, જે દરેક ભારતીયના મનમાં ગુંજી રહ્યો છે—શું આ દેશના યુવાનોનો અવાજ હવે સત્તા સુધી પહોંચતો જ નથી?
આજે રસ્તા પર બેઠેલો યુવા કોઈ સરકારને ઉથલાવી દેવાની વાત નથી કરતો. તે પોતાના અધિકાર, પોતાની મહેનત અને પોતાના ભવિષ્ય માટે જવાબ માંગે છે. વર્ષો સુધી દિવસ-રાત મહેનત કરનાર વિદ્યાર્થીઓ જો પોતાના સપનાઓને બચાવવા રસ્તા પર બેસવા મજબૂર બને, તો એ કોઈ સામાન્ય ઘટના નથી. આ દેશની વ્યવસ્થાને મળેલી ગંભીર ચેતવણી છે.
સૌથી મોટું દુઃખ એ નથી કે વિરોધ થઈ રહ્યો છે. સૌથી મોટું દુઃખ એ છે કે વિરોધ કરી રહેલા યુવાનોને એવું અનુભવાય છે કે તેમને સાંભળવા કરતાં તેમને શાંત કરવાના પ્રયત્નો વધુ થઈ રહ્યા છે. લોકશાહીનો અર્થ માત્ર ચૂંટણી જીતવો નથી; લોકશાહીનો સાચો અર્થ જનતાની વાત સાંભળવામાં છે.
દરેક સરકાર વિકાસના દાવા કરે છે. નવા ભારતની વાત કરે છે. વિશ્વગુરુ બનવાના સપના બતાવે છે. પરંતુ એક પ્રશ્નનો જવાબ પણ આપવો પડશે—જો દેશનો શિક્ષિત યુવા જ પોતાના ભવિષ્ય માટે અસુરક્ષિત અનુભવતો હોય, તો વિકાસના આ દાવાઓનો અર્થ શું છે?
જંતર-મંતર પર બેઠેલા વિદ્યાર્થીઓ દેશના દુશ્મન નથી. તેઓ દેશની સૌથી મોટી સંપત્તિ છે. જે હાથ આવતીકાલનું ભારત બનાવવાના છે, એ જ હાથ આજે પ્લેકાર્ડ લઈને પોતાની વાત સાંભળવાની વિનંતી કરી રહ્યા છે. આ દૃશ્ય કોઈપણ સંવેદનશીલ સમાજ માટે ચિંતાનો વિષય હોવો જોઈએ.
સરકારો આવે છે, સરકારો જાય છે. પરંતુ યુવાનોનો વિશ્વાસ એકવાર તૂટી જાય, તો તેને ફરીથી જીતવામાં વર્ષો લાગી જાય છે. દેશનો ઇતિહાસ કહે છે કે જ્યારે યુવાનોના પ્રશ્નોને લાંબા સમય સુધી અવગણવામાં આવે છે, ત્યારે અસંતોષ માત્ર રસ્તા પર નહીં, પરંતુ સમાજના દરેક ખૂણે દેખાવા લાગે છે. ભારતની પરિસ્થિતિ અલગ છે, પરંતુ ઇતિહાસમાંથી મળતા સંદેશને અવગણવો પણ સમજદારી નથી.
આજે પ્રશ્ન માત્ર જંતર-મંતરનો નથી. પ્રશ્ન એ છે કે શું દેશની નીતિઓમાં યુવાનોને ખરેખર કેન્દ્રસ્થાને રાખવામાં આવ્યા છે કે તેઓ માત્ર ચૂંટણીના ભાષણો સુધી મર્યાદિત રહી ગયા છે?
સત્તા પાસે પોલીસ છે, પ્રશાસન છે, કાયદાની શક્તિ છે. પરંતુ યુવાનો પાસે માત્ર એક જ હથિયાર છે—તેમનો અવાજ. જો એ અવાજ પણ સાંભળવામાં ન આવે, તો લોકશાહીની આત્મા નબળી પડવા લાગે છે.
દેશનો યુવા સરકારનો વિરોધી નથી. તે અન્યાયનો વિરોધી છે. તે તક માંગે છે, પારદર્શિતા માંગે છે અને પોતાની મહેનતને યોગ્ય સ્થાન મળે તેવી માંગ કરે છે. શું આ માંગ એટલી મોટી છે કે તેને સાંભળવી મુશ્કેલ બની જાય?
The News Express ની કલમમાંથી…
સત્તા કોઈની કાયમી નથી. ખુરશીનો સમય મર્યાદિત હોય છે, પરંતુ દેશના યુવાનોના સપનાઓ અમર્યાદિત હોય છે. સરકારોનો સૌથી મોટો વિજય ચૂંટણી જીતવામાં નથી, પરંતુ યુવાનોનો વિશ્વાસ જીતવામાં છે.
જો દેશનો યુવા રસ્તા પર છે, તો તેને રાજકારણની નજરે નહીં, રાષ્ટ્રની નજરે જોવાની જરૂર છે.
કારણ કે…
“જ્યારે યુવાનોને પોતાના ભવિષ્ય માટે રસ્તા પર બેસવું પડે, ત્યારે પ્રશ્ન સરકારનો નહીં, સમગ્ર લોકશાહીના સ્વાસ્થ્યનો બની જાય છે.”
અને યાદ રાખજો…
દેશનો યુવા ક્યારેય દેશ સામે ઊભો નથી થતો… તે માત્ર પોતાના ભવિષ્ય માટે ઊભો થાય છે. જો તેના પ્રશ્નો સમયસર સાંભળવામાં ન આવે, તો ઇતિહાસ પ્રશ્નો પૂછે છે અને સમય ક્યારેય કોઈનો પક્ષ લેતો નથી.
